Menu Sluiten

De misinterpretatie van het woord kapitalisme schept onterecht een negatief beeld over bitcoiners

wat kapitalisme niet is

Bitcoin gaat over vrije markten en kapitalisme. Door het decentrale character is het onmogelijk om controle over de Bitcoin economie te krijgen, interventie is simpelweg niet mogelijk. Dit maakt Bitcoin een perfect kapitalistisch systeem. Uiteraard voelen dus vooral kapitalisten zich aangetrokken tot Bitcoin.

Kapitalisme heeft echter een erg slechte naam. Wanneer er over het slechte gedrag van bankiers en grote multinationals wordt gesproken, wijst men altijd naar het kapitalisme. De algemene gedachte is dus: Als we kapitalisme toe zouden laten, zou de wereld in één grote chaos veranderen. Bovendien zou er niemand zijn om de armen te helpen. Kapitalisme is dus een egoïstisch systeem.

Bitcoiners worden door deze beeldvorming vaak gezien als een stel egoïsten die alleen maar om hun eigen rijkdom geven. Dit beeld is echter totaal verkeerd. De meeste bitcoiners zien in dat een vreedzame samenleving waarin het zowel voor arm als rijk veel beter wordt heel goed mogelijk is als mensen massaal voor kapitalisme kiezen. 

disclaimer centrale planning

Wat is kapitalisme?

Om te zien wat kapitalisme precies is, zullen we een kijkje nemen op Wikipedia:

wat is kapitalisme

Wanneer je de gehele pagina wil lezen kan dat hier: https://nl.wikipedia.org/wiki/Kapitalisme

Kapitalisme is dus eigenlijk een vrije markt systeem waar ondernemers zeggenschap over hun eigen bedrijf hebben en hun winsten zelf mogen houden. Dit is niet alleen goed voor de ondernemer, maar voor de gehele economie want winst, verlies en concurrentie zijn regulerende krachten die tot optimale efficiëntie leiden. 

Winst en verlies zijn signalen die ervoor zorgen dat ondernemers en andere marktdeelnemers weten wat, hoeveel en hoe er geproduceerd moet worden. Concurrentie zorgt ervoor dat de prijs / kwaliteit verhouding continu verbeterd moet worden om niet aan marktaandeel te verliezen.

In een kapitalistische maatschappij staat vrije handel zonder tussenkomst van derden centraal. Het idee is dat bij een vrijwillige ruil / verkoop tussen twee partijen ALTIJD beide partijen er beter van worden. Anders zouden ze het simpelweg niet doen. 

Wanneer je een paar schoenen koop, verwacht je dat deze schoenen jouw meer blijdschap gaan opleveren dan de Euro’s die je ervoor betaald. De schoenenverkoper daarentegen heeft liever de Euro’s dan de schoenen. Deze ruil heeft dus de kwaliteit van het leven van beiden verbeterd. 

Bij een keuze tussen twee kwaden is vrije wil ook belangrijk

Zelfs in het geval van prostitutie of kinderarbeid is dit het geval: Het feit dat ze de ruil aangaan bewijst in zichzelf al dat het alternatief nog slechter is. In beide gevallen is het alternatief waarschijnlijk een gruwelijke hongerdood. Beide zijn ze dus beter af na deze ruil. Het wordt pas uitbuiting als je deze mensen via bepaalde wetgeving zoals KYC / AML arm houdt en dan vervolgens de situatie misbruikt.

*KYC en AML zijn financiële wetgevingen die voorschrijven dat mensen die niet aan bepaalde eisen voldoen geen toegang kunnen krijgen tot financieel diensten zoals bijvoorbeeld een bankrekening. Financiële diensten zijn een must om aan de armoede te kunnen ontsnappen. Door bijvoorbeeld geld te lenen voor kapitaalgoederen, waarmee de oogst geoptimaliseerd kan worden of door bepaalde assets te kopen om aan de hoge inflatie te ontsnappen. Biljoenen mensen kunnen hier niet aan voldoen, omdat ze geen officieel adres of geen ID hebben en worden dus gedwongen tot kinderarbeid en prostitutie om te overleven. 

Kapitalisme betekent dat je anderen zo gelukkig mogelijk moet maken 

Een kapitalistische maatschappij is dus een maatschappij waarin iedereen continu bezig is om anderen zo gelukkig mogelijk te maken. Een product of dienst waarvan een ander gelukkiger wordt zal namelijk het meeste winst opleveren en dus ook de producent gelukkiger maken. Kapitalisme is dus een grote win – win. Het zal de kwaliteit van het leven van iedereen drastisch verbeteren. 

Helaas bestaat de pure vorm van kapitalisme niet in onze wereld. Geen enkele overheid heeft het ooit toegestaan. Bovendien heeft elke overheid onterecht angst voor vrije markten gezaaid. Hongkong, Singapore en Zwitserland komen het meest in de buurt. Dit is direct af te zien aan de kwaliteit van leven, welvaart en levensverwachting in deze landen. 

Wat wordt ons verteld over kapitalisme?

In de media, op school en bij de gemiddelde conversatie worden altijd de bankiers die hoge bonussen krijgen ondanks wanbeleid, de grote bedrijven die hun werknemers uitzuigen en de wapenhandelaren die in conflictgebieden beide kanten van wapens voorzien als boze kapitalisten weggezet. Al deze zaken zouden echter NOOIT in een pure kapitalistische maatschappij voor kunnen komen.

Ook buiten deze bedrijfstakken worden de rijken altijd weggezet als de egoïstische kapitalist, omdat ze een groter deel van de taart krijgen waar we het met zijn alle mee moeten doen. De rijke ondernemer zit dus met zijn champagne op zijn jacht, terwijl de rest amper aan hun basis voorzieningen kan komen. Beide stellingen zijn echter totaal onjuist. De negatieve aspecten van centrale planning worden onterecht aan kapitalisme toegeschreven.

*De slechte resultaten van privatisering van bepaalde publieke diensten in Nederland wordt vaak als bewijs gezien dat kapitalisme niet werkt. Hierbij worden de rechten op het verlenen van deze dienst echter nog steeds door de overheid afgegeven en zijn bovendien nog steeds een enorm aantal eisen waaraan de bedrijven moeten voldoen van kracht. Hierdoor is er nog steeds geen sprake van een vrije markt en worden regulerende krachten zoals concurrentie en winst-en verlies signalen nog steeds verstoord. Als je bijvoorbeeld een geit aan een ketting in de vrije natuur zet: Is het dan een bewijs dat geiten niet in de vrije natuur kunnen leven als die de volgende dag door een leeuw is opgegeten? 

Productiviteit VS rentseeking

Mensen die deze zaken aan kapitalisme toeschrijven falen erin om een fundamenteel onderscheid te maken tussen de productieve werker en de rentseeker. Een productieve werker is iemand die zijn arbeid inzet om een product of dienst te creëren waar mensen vrijwillig voor betalen, omdat het de kwaliteit van hun leven zal verbeteren. 

Een rentseeker is iemand die niets produceert, maar doormiddel van centrale planning kapitaal verplaats door het onder dwang van de productieve groep af te nemen en aan de minder productieve groep te geven of in een project te steken waar de markt niet om gevraagd heeft. Uiteraard is de rentseeker degene die hier het meest van profiteert. Zijn levensstandaard is vaak veel hoger dan dat van de gemiddelde productieve man. Laten we hieronder 4 profielen uitéén zetten om het verschil duidelijk te maken:

De profvoetballer

Er wordt vaak naar de profvoetballer gewezen om aan te tonen hoe oneerlijk kapitalisme wel niet is. Hij verdient miljoenen door een spelletje te spelen, dus hij draagt niet echt bij.  Ondertussen neemt hij een enorme hap uit de taart die we met zijn allen moeten verdelen. Laten we hem zwaar belasten en een egoïstische kapitalist noemen!

Dit beeld is totaal fout en super ondankbaar tegenover de voetballer: De voetballer maakt de taart namelijk veel groter en krijgt hiervan zelf een relatief klein deel. Op de miljoen die hij verdient kan er voor wel tien miljoen aan kaartjes en kijk-en luisterrechten verkocht worden. 

Deze producten hebben een waarde in de markt, anders zouden de kaartjes niet verkocht worden. Alle kopers van een kaartje verwachten meer plezier te hebben door de wedstrijd te bezoeken dan door hetzelfde bedrag ergens anders aan uit te geven. Ze hebben dus het maximale uit hun geld gehaald.

De voetballer maakt de totale taart groter

kapitalisme
Kapitalisme maakt de totale taart groter

Omdat iedereen maar een bepaald bedrag te besteden heeft, moeten er keuzes gemaakt worden. Mensen die een kaartje kopen kiezen er dus voor om de wedstrijd te zien, maar iets anders wat minder belangrijk is niet te kopen. Duizenden mensen zullen dus NIET die hamburger, schoenen of taxirit kopen, omdat ze naar de voetbal gaan. 

Mensen die wel behoefte aan deze producten hebben zijn nu goedkoper uit. De vraag is lichtjes gedaald, want de voetbal fans bieden de prijs van deze producten en diensten niet op terwijl ze dat anders wel gedaan zouden hebben. Iedereen die niets met de voetbalwedstrijd te maken heeft gaat er dus in koopkracht op vooruit. 

De productiviteit van de voetballer heeft de totale taart die met iedereen gedeeld wordt vergroot. Iedereen die een kaartje koopt eet van de extra taart en laat dus meer voor de rest over van de originele taart! Je kan het ook anders stellen: Het aantal producten en diensten is toegenomen terwijl het aantal personen op aarde die hier gebruik van maken gelijk blijft, er is dus meer voor iedereen.

Hier komt nog eens bij dat de 9 miljoen die niet naar de voetballer gaat allerlei nieuwe banen oplevert en hele gezinnen in hun levensbehoefte voorziet. Bovendien zal het investeren en uitgeven van zijn inkomen nog meer werkgelegenheid en efficiëntere productie verzorgen in de gehele economie.

De voetballer is maar één voorbeeld van een productieve werker 

We hebben het voorbeeld van de voetballer gekozen, omdat de gangbare gedachte hier zo overduidelijk in contrast is met de realiteit. Dit verhaal geld echter voor elke productieve werker die producten of diensten maakt die vrijwillig in de markt gekocht worden. Een boer, bouwvakker, chauffeur, beveiliger, manager, inkoper enz. kunnen allemaal tot de productieve werker gerekend worden en maken de gehele taart groter en krijgen hier zelf maar een deel van. 

Voor de ondernemer komt hier nog eens bij dat hij zijn winst waarschijnlijk zal herinvesteren. Omdat het maken van winst een bewijs is dat hij goed kan inschatten hoe hij anderen gelukkig kan maken, is juist hij degene die het efficiëntst kan investeren, Het is dus perfect door de vrije markt geregeld dat juist hij hier meer middelen voor krijgt!

Een productieve werker verbeterd dus het leven van zichzelf, van zijn klant en van iedereen die in dezelfde economie deelneemt. Het belasten en demoniseren van deze groep is dus counter productief en bovendien zeer ondankbaar. We zouden deze groep moeten eren en hun eigen plannen laten maken in plaats van leegplukken.

Wanneer de voetballer naar een ander land verhuisd, omdat hij slecht behandeld (geplukt) wordt zal IEDEREEN hier onder lijden. Onwetendheid of jaloezie zijn de enige redenen om de rijkdom van een productieve werker te veroordelen of zelfs onder dwang af te nemen. Zelfs als hij met een glas champagne op zijn dure jacht zit!

De bureaucraat

rentseeking
De rentseeker

Een bureaucraat is ALTIJD een pure rentseeker. Hij functioneert volledig op de vruchten van de arbeid van de productieve werker dat onder dwang is afgenomen. Vervolgens wordt dit geld gebruikt om projecten te realiseren waar de markt niet om gevraagd heeft. Deze producten worden je dan ook opgedrongen, je bent verplicht om ze af te nemen of anders wordt je beboet. Bovendien wordt concurrentie niet toegestaan. De prijs / kwaliteit verhouding van een ‘dienst’ van een bureaucraat is daarom dus bedroevend.

Alles wat de overheid uitgeeft moet eerst bij een productieve werker worden weggehaald. Het vermogen om te herinvesteren en zo de productiviteit te optimaliseren en de werkgelegenheid te verbeteren wordt dus kleiner. Bovendien worden winst / verlies signalen verstoord, wat de efficiëntie niet ten goede komt. Je hebt gezien hoe de productiviteit van de werker de welvaart van de gehele samenleving verbeterd. Iedereen gaat er dus op achteruit wanneer deze productiviteit door de bureaucraat wordt afgepakt.

Na het claimen van het geld gaat de bureaucraat het herverdelen of ‘investeren’ in een project waarvan hij denkt dat het goed is. Het herverdelen zorgt ervoor dat niet- of minder productieve mensen geen reden meer hebben om hun productiviteit te verhogen. De overheidsinvesteringen zorgen ervoor dat mensen die niet bewezen hebben efficient het leven van anderen te kunnen verbeteren gaan investeren en het geld dus in ieder geval gedeeltelijk verspild wordt.

Overheidsprojecten zullen nooit optimaal zijn

De overheidsprojecten kunnen de kwaliteit van leven nooit zoveel verhogen als projecten die tot stand komen in de vrije markt. Een bureaucraat kan simpelweg nooit beter weten wat goed is voor miljoenen mensen dan deze individuen zelf. Daarnaast heb je ook nog eens de regelgeving en bureaucratie, wat de efficiëntie van elke productieve werker verlaagd. Wanneer een werker 10% van zijn tijd bezig is met het invullen van vereiste papieren is hij 10% minder productief en dit werkt door in de gehele economie. 

Een bureaucraat is dus niet alleen verantwoordelijk voor het kleiner maken van de taart. Hij is ook nog eens een flinke mee-eter, omdat hij een bovengemiddeld salaris KRIJGT en bovendien elk etentje en elke vliegticket kan declareren. Alsof dat nog niet genoeg is, hij kan ook nog eerder met pensioen. Dit wordt betaald met de vruchten van andermans werk. Een bureaucraat krijgt dus niet alleen gratis te eten, hij verspilt daarnaast ook onze boterhammen nog eens.

*De overheid krijgt geen feedback doormiddel van winst of verlies signalen. Hierdoor hebben ze geen idee wat de ‘klanten’ van de dienst ervan vinden en worden inefficiënte processen nooit geoptimaliseerd. Het gebeurd alleen bij de overheid dat je dezelfde informatie op zes verschillende formulieren in moet vullen. In het bedrijfsleven zouden de formulieren worden aangepast, zodat alle informatie maar één keer hoeft te worden ingevuld en de klanten tevreden zijn. Anders zouden ze klachten krijgen en kunnen de klanten bovendien overlopen naar de concurrent. Omdat overheidsdiensten worden opgedrongen kan je niet weglopen wanneer de dienst niet bevredigend is.

Een bankier

Een centrale bankier is voor honderd procent een rentseeker. Hij creëert namelijk wel geld, maar deze waarde verdwijnt door inflatie uit de zakken van de productieve werker. Een commerciële bankier levert in principe een waardevolle dienst waar de markt vrijwillig voor betaald, maar door te lobbyen heeft hij zijn winst flink weten op te krikken terwijl het risico op de productieve werker wordt afgeschoven. Deze bankier is dus een semi-rentseeker.

Door te lobbyen hebben bankiers het voor elkaar gekregen dat fractioneel bankieren ongestraft kan plaatsvinden. Bankiers kunnen nu dus extra rente ontvangen, terwijl de productieve werker voor de kosten van de inflatie en hogere belastingen in het geval van een bailout opdraait.

Bankiers maken de taart dus wel iets groter, maar vernietigen vervolgens een veel groter stuk door de productieve werker te belasten met extra inflatie en belasting. Ze hebben de winst van het productieve proces niet geïnvesteerd in meer efficiëntie, maar in het kopen van politici waardoor ze op een minder productieve manier toch grotere winsten kunnen maken. Ze hebben dus het recht op rentseeking gekocht.

De CEO van een multinational

De rijksten ter wereld zijn CEO’s van grote multinationals. Kapitalisme wordt er vaak onterecht van beschuldigd om het voor deze bedrijven mogelijk te maken om tot een monopolie uit te groeien. De CEO’s van deze bedrijven hebben een enorm belangrijk product opgeleverd en bijgedragen aan een gelukkiger leven van tientallen miljoenen mensen. Toch is hun extreme vermogen vooral het resultaat van rentseeking.

Multinationals kunnen namelijk door te lobbyen een monopolie positie kopen. Door bepaalde wetten erdoor te krijgen kunnen ze de drempel voor startups en de kosten voor kleinere ondernemers flink verhogen en daarmee een voordeel verkrijgen over de bestaande kleinere concurrenten. 

Een grote multinational heeft namelijk veel minder last van bureaucratie. Ze hebben toch al meerder advocaten in dienst en hebben de standaard formulieren voor de bureaucratische papiermolen al klaar. Ze zijn veel minder kwetsbaar voor het negatieve effect van nieuwe wetten. Ze hebben er vaak zelfs baat bij.

Zo heeft Amazon er bijvoorbeeld zelf voor gelobbyd om het minimum uurloon naar 15 dollar per uur te verhogen. De kosten voor de kleinere concurrenten schoten hierdoor omhoog, terwijl Amazon er haast geen last van had, omdat veel arbeid is geautomatiseerd en de loonkosten maar een klein deel van het totaal zijn.  

Ook bijvoorbeeld aan het ontslagrecht kan een kleine onderneming volledig ten onder gaan, terwijl het voor een multinational waarschijnlijk niet eens merkbaar is. Winsten van multinationals worden dus niet gebruikt om het productieproces te optimaliseren, maar om te lobbyen voor counter productieve wetten die de kleine ondernemers om zeep helpen.

*Ook op dit gebied had de taart veel groter kunnen zijn dan dat ie nu is!

Niet kapitalisme maar rentseeking is het probleem

productieve werker
De productieve werker

Alle problemen waar kapitalisme de schuld van krijgt komen voort uit rentseeking. Deze problemen zijn niet ontstaan door het kapitalisme, maar door gebrek aan kapitalisme. In een puur kapitalistische samenleving zou geen enkele vorm van rentseeking mogelijk zijn, omdat het inefficiënt is en dus direct door de concurrentie zal worden afgestraft.

De illusie dat centrale planning nodig is heeft ertoe geleid dat een grote groep rentseekers is ontstaan die de taart en dus de totale welvaart flink hebben doen krimpen. Er is een situatie ontstaan waar rentseeking meer opbrengt dan hard werken. Hierdoor is de last op de productieve groep steeds hoger geworden. Het is niet gek dat er steeds meer sociale onrust ontstaat en dat steeds meer mensen ongelukkig zijn. 

De ‘egoïstische’ bitcoiners gaan hier een einde aan maken door een puur kapitalistisch systeem aan de man te brengen waar rentseeking niet mogelijk is! Mensen die decennia lang op de productiviteit van anderen geprofiteerd hebben zullen eindelijk moeten leren hoe ze een ander gelukkig kunnen maken. Bovendien zullen degenen die een betere wereld voor ogen hebben gigantisch beloond worden door de koerswinsten van bitcoin!

Wie helpt de armen in een kapitalistische samenleving?

Veel mensen denken dat de armen aan hun lot over gelaten zullen worden in een kapitalistische samenleving, maar niets is minder waar. Ten eerste zullen er maar weinig armen zijn. De drempel om geld te verdienen zal veel lager zijn, omdat er geen beperkende wetten zijn. Werkers worden bijvoorbeeld niet uit de markt geprijsd door een minimumloon wet en ondernemers hoeven niet eerst duizenden Euro’s te besteden aan vergunningen, voordat ze ook maar aan ondernemen kunnen denken. 

Hierdoor zal de vraag naar arbeid vele malen hoger zijn, omdat het positieve effect van de van de productieve werkers niet gedempt wordt. De alsmaar groeiende taart heeft steeds meer input van arbeid nodig om de groei door te kunnen zetten. Het aantal banen zal niet beperkt worden door de grootte van de taart, maar de grootte van de taart zal beperkt worden door de beschikbare hoeveelheid arbeid. Armoede zou in deze situatie schaars zijn, alleen mensen die invalide zijn zouden in deze situatie terecht kunnen komen.

Degenen die denken dat niemand deze kleine groep mensen vrijwillig zal helpen maken de fout om alleen maar naar de huidige maatschappij te kijken. Door de hoge belastingdruk en inflatie staan de meeste productieve werkers al dusdanig onder druk dat ze het idee hebben dat ze al genoeg voor anderen doen. Bovendien kunnen de meesten zelf maar net rondkomen. In een maatschappij waar ineens 60% van het inkomen niet direct naar de rentseekers doorgesluisd wordt, zullen mensen veel meer over hebben om de minderbedeelden van hulp te voorzien. 

Maar niet iedereen zal de armen helpen……..

Dit is helemaal waar: Het merendeel van de mensen heeft echter het hart op de goede plaats en zal wel bijdragen aan de hulp van minderbedeelden wanneer ze hiertoe in staat zijn. Bovendien zijn er in een kapitalistische maatschappij waarschijnlijk niet meer egoïsten dan dat er nu rentseekers zijn. 

Egoïsten maken de taart in ieder geval nog groter met hun eigen arbeid, terwijl rentseekers de taart alleen maar kleiner maken. Als we vandaag de dag de rentseekers kunnen tolereren, dan moet het tolereren van de egoïsten in een kapitalistische maatschappij zeker ook lukken!

Conclusie:

Doordat de overheid verschillende monopolies in stand houdt en fraude in de monopolie op geldcreatie toestaat, is er een enorme groep van rentseekers ontstaan die de totale taart die we met zijn alle moeten delen niet alleen kleiner maken, maar ook nog eens royaal mee-eten. 

Al het gratis geld heeft voor miljoenen baantjes gezorgd die alleen maar welvaart vernietigen en in een kapitalistische maatschappij niet zouden bestaan. Door de enorme hoeveelheden gratis geld verkregen door de lage rente en monetaire verruimingsprogramma’s is deze groep explosief gegroeid en wordt de druk op de productieve werker bijna ondragelijk (zie Frankrijk).

In de media (overheidsmonopolie) worden deze problemen toegeschreven aan kapitalisme, terwijl kapitalisme juist de beste kuur zou zijn. Door massaal bitcoin te gaan gebruiken kunnen we rentseeking vele malen moeilijker maken en de doodzieke maatschappij genezen. Het effect zal het grootste zijn wanneer je zelf je private keys opslaat op een hardware wallet, want mensen zullen altijd proberen jouw geld te gebruiken om zelf te verdienen zonder ervoor te hoeven werken.

oostenrijkse economie
Klik op de afbeelding om te bestellen

*In dit boek wordt heel simpel beschreven hoe inefficient en schadelijk bureaucratie is. Bestel het door op de afbeelding te klikken.

hardware wallet nieuws
Geef ons een fooi met Lightning!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *